Random mokong fact:
Marami akong kaibigan dito sa tumblr. Yung tipong nakakausap ko sa TA o sa txt o sa fb. Pero wala pa akong nami-meet ni isa in person.
Nakakalungkot. Gusto ko rin ng picture kasama kayo. Naaawa ako sa sarili ko.
Sana noon ko pa sinabi na may pag-tingin ako sa kanya, nung mga panahong may pagkakataon pa, baka nagbago ang sitwasyon at naging kami pa. Hirap na hirap na kasi damdamin ko ngayong nakikita ko siyang masaya sa piling ng iba.
I would never ever think of anything like this…
- Sila ang dahilan kung bakit ako buhay ngayon.
- Sila ang nagpakain, nagpaaral at nagpatapos sa akin.
- Sila ang nagpakilala ng Diyos sa akin.
- Ipinakita nila sa akin kung gaano kagandang mabuhay sa mundo.
- Ipinagmamalaki ko sila, lahat ng tagumpay ko ay tagumpay nila.
Lalo na ngayon na may sakit si Mommy ko, seeing her in that state makes me really weak kasi nakita ko siya kung gaano siya kalakas nung mga panahong nadapa ako at ibinangon niya ako nung natututo pa lang ako maglakad (shet medyo naiyak ako). Yung father ko na umiyak nung pumasa ako ng board exams dahil sobrang proud siya ay isa sa pinakamalaking fulfillment sa buhay ko.
Sabi nga nila: Hindi madaling maging magulang…Konting pagkakamali mo lang, maaaring makasira na ng buhay ng anak mo. Pero isipin din natin na hindi sila perpekto, tao rin sila kagaya mo. Intindihin natin sila gaya ng pag-intindi nila nung mga panahong iyak tayo ng iyak kasi gusto nating uminom ng gatas sa gitna ng gabi.
Hindi sa nagmamagaling ako or what, may sarili lang din akong opinyon ukol sa post na ito. Alam ko upset tayo minsan sa mga taong nakapaligid sa atin at sobrang nakakainis na sila, pero when it comes to parents and having thoughts of killing them, naku that’s very drastic.
Mokongness is next to craziness…-Tumblrrmokong
HAPPY BIRTHDAY MOKONG
Wow, salamat!!!
Submitted by:iamdwightakasuperman
