Kwentong Mokong: Telebers

Ang nabuo kong barkadahan dito sa tumblr. Nabuo kami dahil sa common interest which is obviously tumblr, at dahil na rin siguro nagkakaintindihan kami sa kung anu-anong mga bagay.

Damayan kami sa kahit anong klaseng problema, be it love life o personal life. Kung anu-anong kuro-kuro ang mga pumapasok sa isipan nila, para lang mapagaan at matulungang maresolba ang dinadala ng bawat isa.

Pero dumarating din sa punto na mismong yung grupo na ang nagkakaproblema. Well, hindi talaga maiiwasan iyon sa kahit anong uri ng relasyon. Hindi dapat pinupunan ng atensyon ang problema ng grupo, ang pagtuunan ng atensyon ay iyong aral na mapupulot natin mula rito.

Masarap nga raw iyong may konting awayan eh, kasi dun mo nasusukat kung hanggang saan ba talaga ang katatagan ng isang relasyon. Kung magpapadala ka sa lamat, lalaki talaga ito, pero kung susubukin at gagawin mong pigilin ang paglaki ng lamat na ito, iyon ang mahalaga.

Alam kong mayroong feeling muna ngayon ng pag-iwas at paglayo, pero alam ko rin namang magbabalik kayo. Ramdam ko yun.

Mahal na mahal ko kayo, cheesy na kung cheesy, pero totoo. Hindi niyo lang alam kung pano ninyo binago ang buhay ko. Hindi niyo alam kung pano akong naniwala na sa kahit ganitong paraan, may malalim na friendship ang sisilang. To Pierre, Kiefer, Robin, Robert, Cris and Jayson, maraming maraming salamat sa inyo. Salamat sa Panginoon dahil nakilala ko kayo.